Een boot is nooit af ….

Toen ik de Windpilot (windvaanstuurinrichting) kocht, gaf de leverancier aan dat de spiegel niet verstevigd hoefde te worden. Omdat de spiegel van de Rush echt flinterdun is, heb ik hem toch verstevigd door er (aan de binnenkant) vier grote carbon schijven op te plakken.  Ik was bang dat de vier bevestigingsbouten er anders bij het minste geringste uit zouden worden getrokken.

Nadat ik de Windpilot had gemonteerd bleek dit niet voldoende. De spiegel was zo slap dat deze meebewoog als ik aan de Windpilot trok. Probleem zat hem vooral in de langsrichting. Ik verlangde even terug naar de Fleming windvaanstuurinrichting op een vorige boot. Die had een uitgebreid buizenframe. En als ik me niet vergis was die ook een stuk minder zwaar.

Misschien dat dit “meebewegen” jaren goed gaat maar ik kon er niet mee leven. De spiegel moest dus verder verstijfd worden.

Maar hoe? De spiegel is alleen toegankelijk via twee gaten met een diameter van slechts 15 cm. De verstijving moest dus smal zijn (een groot stuk hechthout krijg je niet door die gaten).

Uiteindelijk maar voor onderstaande oplossing gekozen (de twee dunne witte plaatjes zijn tijdelijk en worden alleen gebruikt om de rib op z’n plek te houden terwijl de epoxy droogt). Ik hoop dat het afdoende is, een lekkere grote plaat was beter geweest …..

 

Andere klusjes waren gelukkig makkelijker:

 

 

 

Gezellig druk achterschip

Windpilot en zwemtrap gemonteerd. Het lukte gelukkig om die twee te combineren. Min of meer. De Windpilot blijft tijdens gebruik in ieder geval altijd vrij van de zwemtrap (op of neer maakt niet uit). Erg comfortabel wordt het niet maar je komt terug aan boord.

Het monteren van verstevigingsplaatjes voor de zwemtrap was niet leuk omdat ik er simpelweg niet bij kon. Als je dan ook nog lijm gebruikt wordt het een vieze klus om snel te vergeten.

 

Ook wat eenvoudigere klussen gedaan. Het nieuwe bovenste lager van het roer past. Er is bewust wat speling ingebouwd (tussen buitenkant lager en boot) zodat de roerkoning kan worden uitgelijnd. De montage van het ankerluik stelde niet veel voor (hoewel gaten boren in een net gerepareerd dek eng blijft).


Bootjes kijken

Na een vakantie in de Dordogne zijn we gelukkig ook nog even in Bretagne geweest. Heerlijk bootjes gekeken en inspiratie opgedaan.

Een Jeanneau Rush zonder – en met kiel (volgende dag!). Zo te zien is er één nieuwe kielbout gemonteerd:

 

Mal voor een Class 40, een beschadigde romp (uit diezelfde mal) en twee complete boten (lijken ook verdacht veel op genoemde mal):

 

Een prachtige vernieuwde (Vendee Globe) machine, met foils:

 

Drijver van een oude trimaran met honingraat kern in het dek en in de schotten:

 

Wat minder high tech maar de eigenaar heeft veel plezier zo te zien:

 

Oude Open 50. Hele gave boten. Ik heb er ooit eens eentje bekeken. Ik verwachtte uiteraard geen comfort maar het interieur was nog veel krapper dan ik had verwacht. Goede manier om je rug te mollen.

 

Een (aangepaste) Sydney 40:In 2010 heb ik in Schotland een Sydney 40 gekocht en vervolgens naar Nederland gezeild via de Ierse Zee. Onvergetelijke vakantie. De boot zeilde fantastisch en het weer was super. Nog twee oude foto’s van die boot, onderweg en in Nederland:

 

 

Pogo 1050:

 

Oude Mini zo te zien:

 

Kotters uit Engeland. Grappig dat ze op deze traditionele schepen nu ook low friction rings gebruiken (zie bakstag):

 

Enorme bak van een trimaran (60 voet):

 

Bevestiging stagen op een andere oude trimaran:

 

Vleugelmast van een trimaran. Meer dan 28 meter (zie tekst op de mast):

 

Bevestiging verstaging op een superyacht:

Romp (weer) geschilderd

Nadat ik stuurboord had geplamuurd (interessante oefening) moest die kant natuurlijk ook weer worden geschilderd. Dat ging prima.

Omdat het nauwelijks extra werk is heb ik bakboord ook meteen gedaan (na licht schuren). Dat was een vergissing. Net te weinig verf aangemaakt. Met hangen en wurgen (lees: verdunnen) heb ik de laatste meter nog wel kunnen doen maar mooi werd het daar niet. Te weinig verf om goed uit te vloeien. Uiteraard bij de boeg, lekker zichtbaar ….

Antislip op dak buiskap

De buiskap heeft circa 1,5 jaar verschrikkelijk in de weg gelegen. Maar recentelijk had ik de kap voor de laatste keer de trap op gesjouwd. Dacht ik ….

Tot ik me realiseerde dat het dak nog in de antislip moest worden gezet. Een klus die toch makkelijker en sneller op de grond kan worden gedaan. Daar ging ik weer, met één hand aan de trap (het is toch een meter of drie) en één hand aan de kap.

 

De kap (links) als langdurige sta-in-de-weg en opslagplaats:

 

Mastvoet, bakstagen, wantputtingen (versie 2.1) en … de motor heeft even gedraaid

De nieuwe RVS plaat ter ondersteuning van de mastvoet is definitief gemonteerd.

 

Verder ben ik met bakstagen (ondersteuning solent stay) in de weer geweest.

 

De wantputtingen zijn ook nog iets aangepast. De U-profielen, onder de ribben, zijn vervangen door kokerprofielen. Die zijn nog wat stabieler.

 

Tenslotte heb ik het brandstofsysteem ontlucht en daarna de motor een paar seconden laten lopen.

Als je er van houdt, is het geluid van zo’n kleine tweecilinder diesel erg rustgevend. Ook de bekende geur van gemorste diesel was haast lekker. Ik vergat even dat de boot nog op de kant staat. Hopelijk blijft dit (erg oude) motortje het een tijdje doen.

 

Buiskap en luik ingang

De buiskap is weer de trap op gesjouwd. Dat lukt zonder hulp, de kap is groot maar niet zwaar. Hij past nog steeds prima (al eerder getest) maar ik kwam er deze keer achter dat de stoppers op het kajuitdak aan stuurboord toch niet helemaal open kunnen. Ik had hier serieus over nagedacht maar ze blijken de zijkant van de kap toch net te raken.

Ik wil de buiskap niet meer verplaatsen/aanpassen dus de stoppers moesten er aan geloven: de handles zijn met een haakse slijper ongeveer een centimeter ingekort.

Ik hoop de kap binnenkort echt vast te kunnen lijmen.

 

Het luik van de ingang is ook even gemonteerd. Het ziet er wel leuk uit.